Wat als we alles tegelijkertijd zouden kunnen zien?

 

Mijn eerste jaren op Rijksacademie in Amsterdam stonden vooral in het teken van leren waarnemen. Soms waren we tien dagen bezig met eenzelfde model; van 9.00 tot 16.00 uur. En maar blijven kijken en tekenen. Daar heb ik geleerd nog beter te kijken. Soms denkend: Hoe zit het nou; soms gedachteloos je handen hun gang laten gaan, afwisselend kijkend naar het papier op de ezel en naar het model.

In de yoga en meditatielessen staat ‘waarnemen’ in zekere zin ook centraal en dan met name gericht op het vinden van een balans tussen aandacht voor ‘binnen’ en ‘buiten’.

Als voorbeeld kun je daarbij denken aan wat er kan gebeuren in een gesprek met een belangrijke ander. Je bent met enige nadruk iets aan het vertellen en dan zie je dat er bij de luisteraar een wenkbrauw omhooggaat. Vrijwel tegelijkertijd voel je dat die waarneming bij jezelf een soort twijfel oproept; een aarzeling over hoe nu verder te gaan. En voor dat je het weet heb je besloten dat die opgetrokken wenkbrauw naderend onheil betekent en je dat daar geen zin in hebt. En wat je verder nog meer wilde zeggen laat je maar even voor gezien. Kort daarna realiseer je je dat je wel vaker in de gelegenheid bent geweest om een ongemakkelijke situatie te voorkomen als je wat minder gehecht was om hoe dan ook je eigen mening te ventileren.

Maar bij een andere gelegenheid, met dezelfde gesprekspartner of niet, laat je je door de optrekkende wenkbrauw niet weerhouden om verder te gaan met je betoog. Je merkt wel je lichte schrik, je momentane aarzeling als reactie op het optrekken van de wenkbrauw op, maar je laat je verder niet afleiden en vervolgt je verhaal. Bijvoorbeeld omdat je, vrijwel op hetzelfde moment voelt dat dat belangrijk voor je is en in zekere zin dus ook voor je relatie.

 

 

 

Maar stel je voor dat je gesprekspartner een wenkbrauw optrok als onwillekeurige reactie op een kriebel van een losse haar of de nabijheid van een nieuwsgierig vliegje. Op het moment dat je je dat realiseert, weet je dat die eerste flitsend snelle bijna automatische gedachten en gevoelens – als reactie op je waarneming van die wenkbrauw-beweging-, enkel van eigen makelij waren.

Dan heeft het balanceren tussen naar binnen én naar buiten kijken je weer iets geleerd en kun je vriendelijk glimlachen naar …jezelf.

 

Jenneke van Doorn

Hosting door Studio Projectie